เคยถามเพื่อนคนหนึ่งว่า  “เธอเขียนบล็อคไหม ?” 

 

ด้วยว่าวิถีความเป็นอยู่ของคนใน Generation นี้ค่อนข้างจะข้องเกี่ยวอยู่กับโลกไซเบอร์ เป็นส่วนใหญ่  เผลอ ๆ ติดต่อกันผ่านระบบอินเตอร์เนตสะดวกและง่ายดายกว่าการโทรศัพท์คุยกันเสียอีก  และบล็อคก็เป็นอีกช่องทางหนึ่งที่บอกเล่าเรื่องราวของเราให้เพื่อนรู้  หรือจะได้รับรู้เรื่องราวของเพื่อนในแง่มุมอื่น ๆ  ที่บางครั้งก็ยิบย่อยเกินไปจนไม่ได้เล่าสู่กันฟัง

 

เพื่อนตอบทันควันว่า  “ไม่ได้เขียน”
 

แล้วเธอเล่น Hi5 ไหม?”
           

“เล่น”
           

“Hi5 นั่นล่ะ  บล็อคอย่างหนึ่ง”

 

 

“บล็อค”  เป็นพื้นที่สาธารณะบนอินเทอร์เน็ต  เสมือนเว็บไซต์ส่วนบุคคล (Personal Website) ที่ใช้บันทึกหรือบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ  อาจจะเป็นบันทึกประจำวัน, เป็นการถ่ายทอดความรู้, แสดงทัศนคติ, ถกเถียง แลกเปลี่ยนความคิดเห็น หรือพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบระหว่างกัน เราจึงเห็นบล็อคที่นำเสนอสิ่งต่าง ๆ อย่างหลากหลาย  บางบล็อคพูดถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นหลัก ขณะที่บางบล็อคก็มีเรื่องโน้นเรื่องนี้ปะปนกันไปตามใจคนเขียน

 

“บล็อค (Blog)” มาจากคำเต็มว่า Web log  นำมาใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ปี 1997  โดย Jorn  Bargen  ต่อมาอีก 2 ปี  Peter Merholz ผู้ซึ่งชื่นชอบการย่อคำต่าง ๆ ให้สั้นลง  ได้ยอคำจาก “Web log” ให้เหลือเพียงแค่ “Blog”  (ข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต)

 

“บล็อค”  เริ่มแพร่หลายในประเทศไทยเมื่อประมาณ 4 ปีที่แล้ว  หรือราว ๆ พ.ศ. 2547  ในช่วงเวลานั้นยังไม่มี “บล็อคสัญชาติไทย” เกิดขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง  มีแต่ไดอารี่ออนไลน์เสียมากกว่า  คนไทยผู้ที่ใช้บล็อคในช่วงแรก ๆ จึงนิยม “ฟรีบล็อค” หรือบล็อคที่ให้บริการแบบไม่คิดเงินของเมืองนอก อย่าง Blogger.com  แต่ต่อมาไดอารี่ออนไลน์ไทยหลาย ๆ เจ้า ก็มีการพัฒนาและผันตัวเองมาเป็น “บล็อค” ในที่สุด

 

ถ้าจะให้คำจำกัดความกันแบบไทย ๆ “บล็อค” ก็คงไม่ต่างไปจาก “สภากาแฟ”  ในแง่ที่เป็นพื้นที่สาธารณะ ที่เปิดโอกาสกว้างให้ใคร พูดเรื่องอะไรก็ได้  แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะพูดได้อย่างเสรีทุกเรื่องเสมอไป  “บล็อค” ก็มี “เจ้าถิ่น” ที่เรียกว่า “เว็บมาสเตอร์” ไว้ดูแลความสงบเรียบร้อยนะคะ  แต่ถ้าเรื่องที่คุณหยิบยกมาพูดเป็นที่ถูกอกถูกใจ หรืออยู่ในความสนใจของผู้ใช้คนอื่น ๆ แล้วละก็  จะมีเสียงตอบรับทันทีที่โพสต์เรื่องเลยทีเดียว จากนั้นก็จะได้สนุกกับการอ่านความคิดเห็นของคนอื่นเป็นตัวหนังสือ  เกิดการปฏิสัมพันธ์กันผ่านระบบอินเทอร์เนต  เกิดเป็นชุมชนออนไลน์ขึ้น 

 

ในชุมชนออนไลน์หนึ่ง ๆ ก็จะมีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะเรื่องเป็นคน ๆ ไป  เช่น บางคนเป็นหมอก็สามารถให้คำแนะนำในเรื่องของสุขภาพได้, บางคนเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์ก็จะมีเพื่อน ๆ มาปรึกษาเรื่องไวรัสบ่อย ๆ, บางคนถ่ายรูปสวยก็มาบอกเล่าเทคนิคการถ่ายรูปให้คนอื่น ๆ ได้รู้ด้วย  นับได้ว่า บล็อคเป็น Social Networking ขนานแท้

 

และถ้าเทียบกับเครื่องมือสื่อสารที่เราคุ้นเคยกันดี  บล็อคก็คงไม่ต่างไปจากหนังสือเล่มหนา ๆ เล่มหนึ่ง  ที่คนหลายคนช่วยกันเขียนขึ้น  ต่างกันหน่อยตรงที่เราเรียกคอลัมนิสต์ของบล็อคว่า “บล็อคเกอร์ (Blogger)”  และใช้คำกริยาว่า “อัพบล็อค (Update Blog)”  แทนคำว่า “เขียน”

 

บล็อคเกอร์บางคนอาจจะมีบล็อคหลาย ๆ ที่  เพราะสังคมออนไลน์ในแต่ละบล็อคนั้นจะแตกต่างกันออกไป เช่น  บล็อคโอเคเนชั่น (www.oknation.net) ค่อนข้างจะเป็นผู้ใหญ่ที่สนใจเหตุบ้านการเมือง เมื่อเปรียบเทียบกับบล็อค Exteen (www.exteen.com) ซึ่งผู้ใช้ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นและวัยทำงานตอนต้น

 

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจน… เรามาแบ่งเป็นข้อ ๆ กันเลยดีกว่า

 

บล็อคโอเคเนชั่น

 

okNation.net

1. เชื่อมโยงคำว่า Blog กับ Citizen Journalist (นักข่าวภาคพลเมือง) ตามแนวคิดที่ว่าใคร ๆ ก็เป็นนักข่าวได้ เพียงรายงานเหตุการณ์รอบ ๆ ตัวของคุณผ่านบล็อค

 

2. เนื้อหาที่ได้รับความสนใจจากผู้ใช้มักจะเกี่ยวกับการเมือง, ข่าว, สถานการณ์ปัจจุบัน, ประเด็นที่น่าจับตามองของชุมชน หรือท้องถิ่นต่าง ๆ เป็นต้น

 

3. Theme หน้าหลักของเว็บใช้สีส้ม ซึ่งบวกกับการจัดวางเนื้อหาแล้ว  ทำให้ดูจริงจัง  เคร่งขรึม เป็นผู้ใหญ่

 

4. แบ่งหมวดหมู่ของ Entry ตามที่บล็อคกำหนดให้แล้ว เช่น วรรณกรรม, การเมือง, ไดอารี่, กีฬา เป็นต้น

 

5. แสดงจำนวนผู้เข้าอ่านในแต่ละ Entry

 

6. Entry ที่จะได้ขึ้นหน้าแรกของเว็บ  คัดเลือกโดยเว็บมาสเตอร์

 

 

บล็อค Exteen 

 

exteen_home

 

 

1. เชื่อมโยง Blog กับคำว่า Community (การติดต่อสื่อสาร) เน้นการสนทนาโต้ตอบ พบปะพูดคุย กันแบบสบาย ๆ มากกว่า

 

2. การ์ตูน, ภาพถ่าย, เรื่องเกี่ยวกับสุขภาพ, งานประดิษฐ์, บล็อคของนักเขียน จะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ

 

3. Theme บล็อคสีฟ้า – ขาว ดูสดใส สบายตา สื่อถึงความเป็นวัยรุ่นได้ดี

 

4. บล็อคเกอร์สามารถให้คำจำกัดความของแต่ละ Entry ได้ด้วยการระบุคำลงใน Tags

 

5. แสดงจำนวนผู้เข้าชมบล็อคในแต่ละวัน  เป็นรายเดือน

 

6. บล็อคเกอร์ด้วยกันเองเป็นผู้คัดเลือก Entry ที่จะได้ขึ้นหน้าแรกของเว็บผ่านการให้แต้ม Hot เป็นรูปดาวแดง

 

 …

ลางเนื้อชอบลางยา กันไป

ตามไลฟ์สไตล์ของแต่ละคน !!

 

0.39  นาฬิกา

ยังนั่งอยู่ที่เดิม - ระเบียงชั้น 3  อ.มช. ฝั่งทิศใต้

ท่าเดิม, หน้าคอมพ์ตัวเดิม

แหงนหน้ามองฟ้าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้

คืนนี้พระจันทร์ทรงกลด

สวยแบบหม่น ๆ

แหว่ง ๆ ไปบ้าง แต่ก็สว่างนวลตาดี

สู้รบปรบมือกับบล็อคใหม่ของตัวเองมาตั้งแต่หัวค่ำ

บอกตัวเองซ้ำ ๆ

ว่าที่เราไม่สนุกกับมัน ก็เพราะว่าเรายังไม่ชิน

แต่ถ้าพูดกันตามตรงก็เหมือนจะเอนเอียงไปแล้วกว่าครึ่ง

WordPress ใช้ยากกว่า Exteen เป็นไหน ๆ

ทั้งด้วยธีมสีหลักของเว็บที่เน้นไปทางสีทึม ๆ เทา ๆ

สู้ไม่ได้เลยกับสีฟ้า – ขาว สดใสชวนคลิกของ Exteen

หรือเพราะว่ายังไม่ชิน เลยไม่ค่อยสนุก

หรือเพราะว่าวันนี้อารมณ์หม่น ๆ

เห็นสีเทา ๆ แล้วก็ยิ่งหม่น

แต่ด้วยความสัตย์จริงในฐานะผู้ใช้ Multiply, Oknation, Exteen, Twitter, Hi5, Facebook

WordPress ค่อนข้างใช้ยากกว่าทั้งหมดที่กล่าวมา

และอยากถามอาจารย์ว่า

เรากำลังลอง WordPress ไปพร้อม ๆ กันใช่มั้ยคะ ?

 

สวัสดีเด็กน้อย, 

 

ฉัน…

ยืนอยู่ท่ามกลางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเธอปรารถนาจะพบเจอ

ชีวิตนักศึกษา, มหาวิทยาลัย, การเดินทาง, เพื่อน, ฯลฯ

 

ฉันคิดถึงเธอ

คิดถึง…

เธอ – ตัวฉันในวันที่ยังเยาว์

คิดถึงความฝันของเธอ,

ดวงตาของเธอ,

ความหวังของเธอ

 

คิดถึง…

ความมุ่งมั่นในแววตา

 

คิดถึง…

แรงบันดาลใจที่มักจะคุโชนอยู่เสมอ ๆ

 

ฉันขอโทษ…

วันนี้ฉันทำมันหล่นหาย

 …

หล่นหาย…

ไปท่ามกลางสิ่งที่เธอเคยปรารถนาจะเจอเหล่านั้น

แต่ฉันสัญญานะ

สัญญา… ว่าจะพยายามหาให้เจอในเร็ววัน

 

เด็กน้อย…

ฉันคิดถึงเธอ,

ฉันคิดถึงเธอ,

ฉันคิดถึงเธอ,

ฉันคิดถึงเธอ

 

ฉันรักเธอ,

รักในความหวังของเธอ

รักในความฝันของเธอ

 

ได้โปรด…

มายืนอยู่ข้าง ๆ ฉัน

วันนี้โลกเงียบเหลือเกิน…

 

“เมื่อเราตั้งใจหาสื่งหนึ่ง…

 

เราจะเจออีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้มองหา

 

เสมอ”

 

 

 

กลางดึกคืนหนึ่ง… ก่อนที่รุ่งเช้าจะได้ชื่อว่าเป็นเด็กปี 4
ฉันตั้งใจค้นกล่องทุกใบในบ้านเพื่อหา “จดหมายถึงอนาคต”
(จดหมายที่เคยเขียนเมื่อครั้งเป็นเฟรชชี่หน้าใส จ่าหน้าซองถึงตัวฉันในวันที่เป็นพี่ปี 4)
กว่าจะจเอจดหมายที่ว่า… ก็ได้เจออะไรหลายสิ่งหลายอย่างตามรายทางไปด้วย

หลายสิ่งก็ลืมไปแล้วว่าเคยมี
…ตั๋วหนังเก่าเก็บ
…หนังสือของนักเขียนคนโปรดที่อ่านไม่เคยจบ
…เศษกระดาษที่บันทึกความยิบย่อยของชีวิตช่วงนั้นไว้
และหลายสิ่งก็ทำให้ต้องคิดแล้วคิดอีกว่าไปได้มาจากไหน

ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งของตัวประกอบที่ไม่ได้ตั้งใจจะหาเจอเหล่านี้
จะไปกวนตะกอนความทรงจำให้ขุ่นได้อีกครั้ง

คนบางคน, เรื่องบางเรื่อง, บางเหตุการณ์, บางคำพูด
ถูกฉายขึ้นเป็นภาพสีซีด ๆ จาง ๆ
น่าตกใจที่เราไม่ได้ลืมบางอย่างสนิท และไม่ได้จำบางอย่างละเอียดละออ

 

เมื่อเราตั้งใจหาสื่งหนึ่ง…

เราจะเจออีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้มองหา

เสมอ

เหมือนกัน – - บางการเดินทางเราไม่ได้ไปถึงจุดหมาย

แต่กลับได้เก็บเกี่ยวบางสิ่งบางอย่างตามรายทาง

ที่อาจหาไม่ได้ตรงสุดทาง