เคยถามเพื่อนคนหนึ่งว่า  “เธอเขียนบล็อคไหม ?” 

ด้วยว่าวิถีความเป็นอยู่ของคนใน Generation นี้ค่อนข้างจะข้องเกี่ยวอยู่กับโลกไซเบอร์ เป็นส่วนใหญ่  เผลอ ๆ ติดต่อกันผ่านระบบอินเตอร์เนตสะดวกและง่ายดายกว่าการโทรศัพท์คุยกันเสียอีก  และบล็อคก็เป็นอีกช่องทางหนึ่งที่บอกเล่าเรื่องราวของเราให้เพื่อนรู้  หรือจะได้รับรู้เรื่องราวของเพื่อนในแง่มุมอื่น ๆ  ที่บางครั้งก็ยิบย่อยเกินไปจนไม่ได้เล่าสู่กันฟัง

เพื่อนตอบทันควันว่า  “ไม่ได้เขียน”
 

แล้วเธอเล่น Hi5 ไหม?”
           

“เล่น”
           

“Hi5 นั่นล่ะ  บล็อคอย่างหนึ่ง”

“บล็อค”  เป็นพื้นที่สาธารณะบนอินเทอร์เน็ต  เสมือนเว็บไซต์ส่วนบุคคล (Personal Website) ที่ใช้บันทึกหรือบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ  อาจจะเป็นบันทึกประจำวัน, เป็นการถ่ายทอดความรู้, แสดงทัศนคติ, ถกเถียง แลกเปลี่ยนความคิดเห็น หรือพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบระหว่างกัน เราจึงเห็นบล็อคที่นำเสนอสิ่งต่าง ๆ อย่างหลากหลาย  บางบล็อคพูดถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นหลัก ขณะที่บางบล็อคก็มีเรื่องโน้นเรื่องนี้ปะปนกันไปตามใจคนเขียน

“บล็อค (Blog)” มาจากคำเต็มว่า Web log  นำมาใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ปี 1997  โดย Jorn  Bargen  ต่อมาอีก 2 ปี  Peter Merholz ผู้ซึ่งชื่นชอบการย่อคำต่าง ๆ ให้สั้นลง  ได้ยอคำจาก “Web log” ให้เหลือเพียงแค่ “Blog”  (ข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต)

“บล็อค”  เริ่มแพร่หลายในประเทศไทยเมื่อประมาณ 4 ปีที่แล้ว  หรือราว ๆ พ.ศ. 2547  ในช่วงเวลานั้นยังไม่มี “บล็อคสัญชาติไทย” เกิดขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง  มีแต่ไดอารี่ออนไลน์เสียมากกว่า  คนไทยผู้ที่ใช้บล็อคในช่วงแรก ๆ จึงนิยม “ฟรีบล็อค” หรือบล็อคที่ให้บริการแบบไม่คิดเงินของเมืองนอก อย่าง Blogger.com  แต่ต่อมาไดอารี่ออนไลน์ไทยหลาย ๆ เจ้า ก็มีการพัฒนาและผันตัวเองมาเป็น “บล็อค” ในที่สุด

ถ้าจะให้คำจำกัดความกันแบบไทย ๆ “บล็อค” ก็คงไม่ต่างไปจาก “สภากาแฟ”  ในแง่ที่เป็นพื้นที่สาธารณะ ที่เปิดโอกาสกว้างให้ใคร พูดเรื่องอะไรก็ได้  แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะพูดได้อย่างเสรีทุกเรื่องเสมอไป  “บล็อค” ก็มี “เจ้าถิ่น” ที่เรียกว่า “เว็บมาสเตอร์” ไว้ดูแลความสงบเรียบร้อยนะคะ  แต่ถ้าเรื่องที่คุณหยิบยกมาพูดเป็นที่ถูกอกถูกใจ หรืออยู่ในความสนใจของผู้ใช้คนอื่น ๆ แล้วละก็  จะมีเสียงตอบรับทันทีที่โพสต์เรื่องเลยทีเดียว จากนั้นก็จะได้สนุกกับการอ่านความคิดเห็นของคนอื่นเป็นตัวหนังสือ  เกิดการปฏิสัมพันธ์กันผ่านระบบอินเทอร์เนต  เกิดเป็นชุมชนออนไลน์ขึ้น 

ในชุมชนออนไลน์หนึ่ง ๆ ก็จะมีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะเรื่องเป็นคน ๆ ไป  เช่น บางคนเป็นหมอก็สามารถให้คำแนะนำในเรื่องของสุขภาพได้, บางคนเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์ก็จะมีเพื่อน ๆ มาปรึกษาเรื่องไวรัสบ่อย ๆ, บางคนถ่ายรูปสวยก็มาบอกเล่าเทคนิคการถ่ายรูปให้คนอื่น ๆ ได้รู้ด้วย  นับได้ว่า บล็อคเป็น Social Networking ขนานแท้

และถ้าเทียบกับเครื่องมือสื่อสารที่เราคุ้นเคยกันดี  บล็อคก็คงไม่ต่างไปจากหนังสือเล่มหนา ๆ เล่มหนึ่ง  ที่คนหลายคนช่วยกันเขียนขึ้น  ต่างกันหน่อยตรงที่เราเรียกคอลัมนิสต์ของบล็อคว่า “บล็อคเกอร์ (Blogger)”  และใช้คำกริยาว่า “อัพบล็อค (Update Blog)”  แทนคำว่า “เขียน”

บล็อคเกอร์บางคนอาจจะมีบล็อคหลาย ๆ ที่  เพราะสังคมออนไลน์ในแต่ละบล็อคนั้นจะแตกต่างกันออกไป เช่น  บล็อคโอเคเนชั่น (www.oknation.net) ค่อนข้างจะเป็นผู้ใหญ่ที่สนใจเหตุบ้านการเมือง เมื่อเปรียบเทียบกับบล็อค Exteen (www.exteen.com) ซึ่งผู้ใช้ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นและวัยทำงานตอนต้น

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจน… เรามาแบ่งเป็นข้อ ๆ กันเลยดีกว่า

บล็อคโอเคเนชั่น

1. เชื่อมโยงคำว่า Blog กับ Citizen Journalist (นักข่าวภาคพลเมือง) ตามแนวคิดที่ว่าใคร ๆ ก็เป็นนักข่าวได้ เพียงรายงานเหตุการณ์รอบ ๆ ตัวของคุณผ่านบล็อค

2. เนื้อหาที่ได้รับความสนใจจากผู้ใช้มักจะเกี่ยวกับการเมือง, ข่าว, สถานการณ์ปัจจุบัน, ประเด็นที่น่าจับตามองของชุมชน หรือท้องถิ่นต่าง ๆ เป็นต้น

3. Theme หน้าหลักของเว็บใช้สีส้ม ซึ่งบวกกับการจัดวางเนื้อหาแล้ว  ทำให้ดูจริงจัง  เคร่งขรึม เป็นผู้ใหญ่

4. แบ่งหมวดหมู่ของ Entry ตามที่บล็อคกำหนดให้แล้ว เช่น วรรณกรรม, การเมือง, ไดอารี่, กีฬา เป็นต้น

5. แสดงจำนวนผู้เข้าอ่านในแต่ละ Entry

6. Entry ที่จะได้ขึ้นหน้าแรกของเว็บ  คัดเลือกโดยเว็บมาสเตอร์

บล็อค Exteen 

1. เชื่อมโยง Blog กับคำว่า Community (การติดต่อสื่อสาร) เน้นการสนทนาโต้ตอบ พบปะพูดคุย กันแบบสบาย ๆ มากกว่า

2. การ์ตูน, ภาพถ่าย, เรื่องเกี่ยวกับสุขภาพ, งานประดิษฐ์, บล็อคของนักเขียน จะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ

3. Theme บล็อคสีฟ้า – ขาว ดูสดใส สบายตา สื่อถึงความเป็นวัยรุ่นได้ดี

4. บล็อคเกอร์สามารถให้คำจำกัดความของแต่ละ Entry ได้ด้วยการระบุคำลงใน Tags

5. แสดงจำนวนผู้เข้าชมบล็อคในแต่ละวัน  เป็นรายเดือน

6. บล็อคเกอร์ด้วยกันเองเป็นผู้คัดเลือก Entry ที่จะได้ขึ้นหน้าแรกของเว็บผ่านการให้แต้ม Hot เป็นรูปดาวแดง

 …

…

…

ลางเนื้อชอบลางยา กันไป

ตามไลฟ์สไตล์ของแต่ละคน !!

ยังนั่งอยู่ที่เดิม - ระเบียงชั้น 3  อ.มช. ฝั่งทิศใต้

ท่าเดิม, หน้าคอมพ์ตัวเดิม

…

…

…

แหงนหน้ามองฟ้าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้

คืนนี้พระจันทร์ทรงกลด

สวยแบบหม่น ๆ

แหว่ง ๆ ไปบ้าง แต่ก็สว่างนวลตาดี

…

…

…

สู้รบปรบมือกับบล็อคใหม่ของตัวเองมาตั้งแต่หัวค่ำ

บอกตัวเองซ้ำ ๆ

ว่าที่เราไม่สนุกกับมัน ก็เพราะว่าเรายังไม่ชิน

แต่ถ้าพูดกันตามตรงก็เหมือนจะเอนเอียงไปแล้วกว่าครึ่ง

WordPress ใช้ยากกว่า Exteen เป็นไหน ๆ

ทั้งด้วยธีมสีหลักของเว็บที่เน้นไปทางสีทึม ๆ เทา ๆ

สู้ไม่ได้เลยกับสีฟ้า – ขาว สดใสชวนคลิกของ Exteen

…

…

…

หรือเพราะว่ายังไม่ชิน เลยไม่ค่อยสนุก

หรือเพราะว่าวันนี้อารมณ์หม่น ๆ

เห็นสีเทา ๆ แล้วก็ยิ่งหม่น

…

…

…

แต่ด้วยความสัตย์จริงในฐานะผู้ใช้ Multiply, Oknation, Exteen, Twitter, Hi5, Facebook

WordPress ค่อนข้างใช้ยากกว่าทั้งหมดที่กล่าวมา

…

…

…

และอยากถามอาจารย์ว่า

เรากำลังลอง WordPress ไปพร้อม ๆ กันใช่มั้ยคะ ?

สวัสดีเด็กน้อย, 

ฉัน…

ยืนอยู่ท่ามกลางสิ่งที่ครั้งหนึ่งเธอปรารถนาจะพบเจอ

ชีวิตนักศึกษา, มหาวิทยาลัย, การเดินทาง, เพื่อน, ฯลฯ

ฉันคิดถึงเธอ

คิดถึง…

เธอ – ตัวฉันในวันที่ยังเยาว์

คิดถึงความฝันของเธอ,

ดวงตาของเธอ,

ความหวังของเธอ

คิดถึง…

ความมุ่งมั่นในแววตา

คิดถึง…

แรงบันดาลใจที่มักจะคุโชนอยู่เสมอ ๆ

ฉันขอโทษ…

วันนี้ฉันทำมันหล่นหาย

 …

…

…

หล่นหาย…

ไปท่ามกลางสิ่งที่เธอเคยปรารถนาจะเจอเหล่านั้น

แต่ฉันสัญญานะ

สัญญา… ว่าจะพยายามหาให้เจอในเร็ววัน

เด็กน้อย…

ฉันคิดถึงเธอ,

ฉันคิดถึงเธอ,

ฉันคิดถึงเธอ,

ฉันคิดถึงเธอ

ฉันรักเธอ,

รักในความหวังของเธอ

รักในความฝันของเธอ

ได้โปรด…

มายืนอยู่ข้าง ๆ ฉัน

วันนี้โลกเงียบเหลือเกิน…

“เมื่อเราตั้งใจหาสื่งหนึ่ง…

เราจะเจออีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้มองหา

เสมอ”

กลางดึกคืนหนึ่ง… ก่อนที่รุ่งเช้าจะได้ชื่อว่าเป็นเด็กปี 4
ฉันตั้งใจค้นกล่องทุกใบในบ้านเพื่อหา “จดหมายถึงอนาคต”
(จดหมายที่เคยเขียนเมื่อครั้งเป็นเฟรชชี่หน้าใส จ่าหน้าซองถึงตัวฉันในวันที่เป็นพี่ปี 4)
กว่าจะจเอจดหมายที่ว่า… ก็ได้เจออะไรหลายสิ่งหลายอย่างตามรายทางไปด้วย

หลายสิ่งก็ลืมไปแล้วว่าเคยมี
…ตั๋วหนังเก่าเก็บ
…หนังสือของนักเขียนคนโปรดที่อ่านไม่เคยจบ
…เศษกระดาษที่บันทึกความยิบย่อยของชีวิตช่วงนั้นไว้
และหลายสิ่งก็ทำให้ต้องคิดแล้วคิดอีกว่าไปได้มาจากไหน

…

…

…

ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งของตัวประกอบที่ไม่ได้ตั้งใจจะหาเจอเหล่านี้
จะไปกวนตะกอนความทรงจำให้ขุ่นได้อีกครั้ง

…

…

…

คนบางคน, เรื่องบางเรื่อง, บางเหตุการณ์, บางคำพูด
ถูกฉายขึ้นเป็นภาพสีซีด ๆ จาง ๆ
น่าตกใจที่เราไม่ได้ลืมบางอย่างสนิท และไม่ได้จำบางอย่างละเอียดละออ

เมื่อเราตั้งใจหาสื่งหนึ่ง…

เราจะเจออีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ได้มองหา

เสมอ

เหมือนกัน – - บางการเดินทางเราไม่ได้ไปถึงจุดหมาย

แต่กลับได้เก็บเกี่ยวบางสิ่งบางอย่างตามรายทาง

ที่อาจหาไม่ได้ตรงสุดทาง